• 01
  • 02
  • 03
  • 04
  • 05
  • 06
  • 07
  • 08
  • 09
  • 10
  • 11
  • 12
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12




link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook

Vier Advent en Kerstmis

Tijd van verstilling, verwachting en vreugde, persoonlijk of samen in het gezin

Kerstmis 2020

Een heel aantal jaren gele­den kreeg mijn moeder een klein herseninfarct. Ze kwam in het zie­ken­huis terecht en liep daar een MRSA-besmet­ting op, waardoor ze een fiks aantal weken in quarantaine moest in een kamer met onderdruk, zodat de kans op ver­sprei­ding van de bacterie geminimaliseerd zou wor­den.

Neder­land inves­teert veel, zowel in geld als in pro­ce­dures, om de MRSA-bacterie buiten de deur van de zieken­hui­zen te hou­den, om zo besmet­tings­ge­vaar voor kwets­ba­re patiënten te minimaliseren. Het is een keuze. In een regio waarin Neder­land aan alle kanten grenst aan buurlan­den die deze strijd al lang hebben opge­ge­ven omdat ze als buitenpro­por­tio­neel wordt gezien, zo liet ik mij ver­tellen (mijn moeder woonde in Zuid-Limburg), kun je het een gevecht tegen de bierkaai noemen.

Deze vast­hou­dend­heid van dit anti-MRSA-beleid betekende wel dat ieder die haar kamer binnen­ging, zowel ver­zorgend personeel als bezoek (dus ook wij, kin­de­ren, klein­kin­de­ren, familie ...), zich eerst als een soort maanmannetje/vrouwtje moesten verk­le­den: mondkapje, haarkapje, schort, hand­schoenen ... Vrijwel volle­dig ingepakt gingen we bij haar op bezoek. Het feit dat er een hele inpakceremonie vooraf­ging aan een bezoek in haar speciale kamer, betekende ook dat het aantal bezoek­mo­menten, m.n. van verplegend personeel, flink werd ingeperkt, inclusief het bezoek van de fysiotherapeut, wat haar herstel van mobili­teit na­tuur­lijk niet ten goede kwam. Ze heeft van die gebrekkige revalidatie altijd last gehou­den, tot aan het begin van dit jaar toen ze naar haar Schepper terugkeerde. Wrang was de bevin­ding op het einde van haar quarantaine­pe­rio­de dat het achteraf allemaal niet nodig bleek te zijn geweest. Ze had eigen­lijk na een kort verblijf in het zie­ken­huis gewoon naar huis gekund, naar haar eigen aanleunwo­ning, waar we haar zonder speciale inpakceremonie had­den kunnen bezoeken en waar de fysiotherapeut regel­ma­tig met haar had kunnen oefenen om de mobili­teit van haar been en arm te herwinnen. Wij als kin­de­ren waren boos! Maar zij zelf reageerde anders ... Ze noemde haar wekenlange quarantaine een retraite die haar goed had gedaan om en dichter naar de Heer toe had doen groeien ...

Hoe ver­schil­lend mensen tegen dezelfde reali­teit aan kunnen kijken. Wat de een als een ge­van­ge­nis­pe­rio­de ervaart, beschouwd de ander als een be­zin­nings­pe­rio­de! In die periode van afzonde­ring had mijn moeder de Heer van haar leven beter leren kennen, een kans die haar door de omstan­dig­he­den was geschonken en die ze niet had willen missen.

COVID-19

Ook wij bevin­den ons in een periode waarin we meer in afzonde­ring leven dan normaal, nu niet door de MRSA-bacterie maar door het Corona-virus. Er wor­den keuzes gemaakt door degenen die ons land besturen en door degenen die des­kun­dig zijn op bepaalde vlakken van de fysieke reali­teit die ons omgeeft. Over de proportionali­teit van die keuzes en over de aspecten van ons leven die wel en niet in deze keuze wor­den mee­ge­no­men, kun je van mening verschillen.

foto: Nicole Michalou via Pexels
Kerstmis 2020

Veel weerstand is er met name uit de hoek van de recreatie, vakantiebranche, horeca, sport, film- en theater­we­reld. Dat is allemaal niet onbe­lang­rijk, zeker niet als je er je boterham aan verdient en je gezin mee moet onder­hou­den. En cultuur, bewe­ging en ontspan­ning zijn van groot belang voor ons leven. We mogen ons echter ook de vraag stellen of deze sectoren niet buitenpro­por­tio­neel groot zijn gewor­den de afgelopen decennia. Zijn al die vliegreisjes wer­ke­lijk zo nodig? En legt de behoefte om voort­du­rend er op uit te gaan en geëntertaind te wor­den mis­schien toch ook niet een zekere inner­lijke leegte bloot?

Mijn moeder zag de ge­dwon­gen quarantaine als een kans om naar binnen te keren, wat haar in het leven van alle dag lang niet altijd lukte. In het alleen-zijn in haar zie­ken­huis­ka­mer leerde zij zich­zelf en haar Schepper en Ver­los­ser beter kennen. Ze kwam gees­te­lijk gesterkt uit deze periode van ge­dwon­gen isolatie, die achteraf ook nog niet nodig bleek te zijn geweest.

Ik pleit hier niet voor een hernieuwde invoe­ring van de zware isolatiemaat­regelen van de eerste lock-down, die zeer scha­de­lijk zijn gebleken, m.n. op sociaal vlak. “Het is niet goed dat de mens alleen is”, zo lezen we in het boek Genesis (Gen. 2, 18). De mens is een relatiewezen, zowel gees­te­lijk als fysiek. Hij is geschapen voor de relatie met zijn Schepper en Ver­los­ser en van daaruit met zijn mede­mens. We moeten ons dus wel serieus afvragen of de hui­dige maat­regelen die genomen wor­den pro­por­tio­neel zijn, zeker ook waar het gaat om het red­den van levens van die mensen waarvan je mag ver­wach­ten dat ze klaar zou­den mogen zijn om het leven aan hun Schepper uit han­den te geven.

Situatie benutten

Waar ik wel voor pleit is het goed benutten van situaties die ons over­ko­men, die we zelf niet zomaar had­den kunnen plannen of or­ga­ni­se­ren, zoals de quarantaine van mijn moeder. We mogen de hernieuwde lock-down, die langer lijkt te duren dan we aanvanke­lijk moge­lijk had­den verwacht, mis­schien ook zien als zo’n kans. De ko­men­de Kerst­mis zal er minder entertain­ment van buitenaf zijn, maar is dat geen kans om te groeien in een ver­bon­den­heid van binnenuit, zowel met God als met elkaar? In het oor­spron­ke­lijke alleen-zijn van de mens (Adam) leerde deze God kennen als de Gever van alle goeds én leerde deze zich­zelf kennen als degene die van God alles mag ver­wach­ten. Maar Adam leerde zich­zelf ook kennen als degene die niet volle­dig gelukkig kon zijn als er niemand is aan wie deze zich­zelf kon geven. Deze vreugde werd Adam immers pas geschonken toen God de mens herschiep als man en vrouw.

Kerst­mis is het feest van de geschenken, in de eerste plaats van het Geschenk met een hoofd­let­ter. God zelf legt zich als een Kind in deze wereld, in ons leven. Hij verlangt ernaar om met ons te zijn: Emmanuel. Vanuit die ver­bon­den­heid met het Kerst­kind mogen wij op onze beurt een geschenk zijn voor elkaar, door onze aan­dacht, luisterbereid­heid, fijn­ge­voelig­heid, hulp­vaar­dig­heid, offerbereid­heid voor elkaar, kortom door onze liefde voor elkaar. Het kost­baarste geschenk dat we aan elkaar kunnen geven is het geloof in het Christus­kind en ook het geschenk van ons­zelf. Alle andere (materiele) geschenken mogen daar een uitdruk­king van zijn.

Vier Advent en Kerst­mis

Mis­schien mag ik een aantal gedachten met u delen die ons mogen helpen met de inner­lijke voor­be­rei­ding op het hoog­feest van de Menswor­ding van God.

foto: Tima Miroshnichenko via Pexels
Kerstmis 2020

Aller­eerst mogen we de tijd nemen om ons­zelf weer te leren zien als een Dieudonné, een van God gegeven persoon, een Gods­ge­schenk. God heeft ons lief en daarvan getuigen de twee heils­mys­te­ries welke we als brand­pun­ten in het ker­ke­lijk jaar vieren, het mysterie van de Menswor­ding en het Paas­mys­te­rie. In deze beide hoog­feesten her­denken we Gods goed­heid zoals die zicht­baar werd 2000 jaar terug. Ook verdiepen we in deze vie­rin­gen het besef dat Gods nabij­ko­men niet eens voor al is gebeurd 2000 jaar terug, maar dat Gods liefde ons zal be­ge­lei­den tot het einde van de tijd. Hij is de Emmanuel voor alle dagen van ons leven tot zijn weder­komst zo heeft Hij ons beloofd (Mt. 28, 20). En dat betekent dat zijn nabij­heid wordt te­gen­woor­dig gesteld telkens als we de ker­ke­lijke feesten vieren, zijn sacra­menten ont­van­gen en we ons tot Hem keren in gebed. We mogen immers weten dat Hij voort­du­rend voor de deur van ons hart staat en klopt (Apok. 3, 20).

God schenkt zich aan ons. Maar ook ... wij zijn ge­roe­pen een geschenk voor elkaar te zijn. De mens, die op aarde het enige schepsel is dat om zich­zelf door God is gewild, kan zich­zelf alleen volle­dig vin­den in de oprechte gave van zich­zelf, zo leert het Tweede Vati­caans Concilie ons (Gaudium et Spes 24.3). Deze zelfgave mogen we in de eerste plaats inoefenen in het gezin, “... de primaire plaats van ‘vermen­se­lij­king’ van de persoon en van de maat­schap­pij ...” zo leerde de heilige paus Johannes Paulus II ons. “In de schoot van een hecht gezin leert men bemind te wor­den, anderen lief te hebben en ook zich­zelf.”, zo zei hij op de dag dat hij Neder­land bezocht. We mogen in deze dagen van Kerst­mis opnieuw de dank­baar­heid voe­den dat we door God aan elkaar geschonken zijn als we kijken naar de heilige Familie in de Kerst­stal.

Prak­tische tips

De Advent en de Kerst­tijd zijn beide tij­den van inkeer en verinnerlij­king om onze dank­baar­heid naar God en elkaar te verdiepen. Graag wil ik u er in dit schrijven op opmerk­zaam maken daar er een veel­heid van ma­te­ri­aal en concrete tips te vin­den is om de voor­be­rei­ding op Kerst­mis en de vie­ring ervan vorm te geven, o.a. ook op internet. Een paar voor­beel­den zijn:

Of mis­schien kunnen de mee­ge­stuurde kleine boekjes met gebe­den welke rond de advents­krans en kerst­stal gebruikt kunnen wor­den behulp­zaam zijn.

Tot slot nog wil ik graag met u een bij­zon­dere traditie delen uit het zui­den van Europa. In de tijd dat ik als pa­ro­chie­pries­ter werkte in Roermond woonde er in onze pa­ro­chies een gezin van de Neo­ca­te­chu­me­nale weg uit Napels, de stad van de enorme grote kerst­stallen. In de Advents­tijd bouwde m.n. de vader met zijn kin­de­ren een enorme kerst­stal in de huis­ka­mer, van allerlei ma­te­ri­aal, een kerst­stal in een wijds land­schap met weggetjes, bronnetjes, huisjes en in het mid­den ... een stal, waarin het Christus­kind ont­van­gen kon wor­den in de kerst­nacht. Door samen uren en urenlang aan dat enorme kersttafereel te bouwen, bereidde de vader met zijn kin­de­ren zich voor op de komst van Christus in hun gezin. Ieder kind bracht zijn of haar eigen talenten in om de kerst­stal te bouwen. Die uiter­lijke voor­be­rei­ding was een zicht­ba­re uiting van de inner­lijke voor­be­rei­ding op Kerst­mis. Samen bouwend aan die grote kerst­stal, groei­den ze naar het feest van Kerst­mis toe. Het is een mooie traditie in veel Napoli­taanse gezinnen die moge­lijk juist in dit jaar navol­ging zou mogen verdienen.

Kerstwens

Ik wens u toe dat deze Kerst­mis er niet een mag zijn om zo snel moge­lijk te vergeten, maar een Kerst­mis om nooit meer te vergeten, omdat de kerst­avond van 2020 zo anders was als alle andere kerst­avon­den, van innige ver­bon­den­heid met de kleine Vrede­vorst en met elkaar.

Namens de Stich­ting Katho­lie­ke Gezins­week­enden wens ik u
een Gezegende Kerst­mis en alvast een Gezegend 2021!

 

Zalig Kerstmis & Gezegend 2021


© copyright 2021 • Stichting Katholieke Gezinsweekenden • info@katholiekegezinnen.nl